Southland

Van de week was het de hoogste tijd om de bus te laten nakijken. We hebben geen zin om bij iedere heuvel een half uur te moeten wachten tot de motor weer is afgekoeld. Dus ik was woe-do-vrij autoloos. Er was iets loos met de radiator en thermostaat. Op zaterdag waren we 600 dollar lichter maar het euvel is als het goed is verholpen.
Gevolg was wel dat ik van de week in/rond Otautau heb moeten blijven. Op zich niet zo erg. De kids hebben zich opnieuw prima vermaakt; er is weer in de garage getennist, de trampoline is verder uitgerekt, uiteraard is er het nodige gezwommen en vrijdagmiddag zijn Sam, Marit en Ramon op de boerderij van de fam. Bruin geweest. Daar hebben ze alle dieren gevoerd (het varken krijgt zure melk!) lekker gezwommen in de rivier en allerlei spelletjes gedaan.
Zaterdagmiddag was er het verjaardagsfeestje van Meggie (met tea en een bbq) bij de fam. Manson in Riverton. Opnieuw een geslaagde middag/avond met de nodige eye-openers over het (farm)leven hier in het Southland. Ik noem er een paar:

• er wordt steeds meer gesproken en gedaan aan converten. Oftewel het schapenhouden maakt plaats voor het houden van koeien. Er is gewoon niet genoeg geld meer te verdienen met schapen. De wol brengt weinig op en het vlees ook. Het betekent wel dat er een melkschuur moet worden gebouwd (met de nodige financiele risico's) en ook het vak zelf (het 2x per dag melken) is natuurlijk wezenlijk anders en intensiever. Daar staat wel een veel hoger inkomen tegenover. 
• tijdens een kiwi barbeque neemt ieder gezin wat te eten en drinken mee. Men neemt sowieso (eigen) vlees mee en daarnaast vaak een salade en/of desert. Wij moeten daar wel aan wennen; in NL schuif je gewoonlijk aan. Deze kiwi-variant betekent wel dat T en ik vaker dan ooit in de keuken te vinden zijn.
• de mannen nemen allemaal hun eigen bier mee. En niet zo'n beetje ook. De eerste kerel die minder dan 100 kilo weegt moet ik nog ontmoeten. En het bier zit allemaal in hun eigen koelbox en de lege flesjes gaan mee terug. De heren komen amper uit hun stoel (en hoeven ook nooit te lussen).
• iedereen komt met de auto of ute (dat is zo'n pickup truck). Al wonen ze 2 straten verderop. Aan fietsen en lopen doen ze niet. De auto wordt ook het liefst in de voortuin geparkeerd. Hoe bedoel je obesitas? 
• de mannen en vrouwen mixen op zo'n feestje nauwelijks. Het zijn een beetje twee kampen. De heren hebben mijns inziens ook weinig "vrouwenvlees".
• de kinderen worden erg vrij gelaten op zulke feestjes. Het is niet zo dat vader of moeder continue met ze bezig zijn. Ook al kunnen ze net lopen. Integendeel. De kiwi-kinderen zijn ook absoluut geen aanstellers of jankers. Als ze daarentegen aandacht vragen (tussen de grote mensen) dan wordt er ook oprecht aandacht aan ze geschonken. Ik mag dat wel.
• als je nog een naam nodig hebt voor een toekomstig kind dan heb ik er nog een paar in de aanbieding. Deze hoor je hier geregeld; Regan, Logan, Jonty, Charlie, Caleb, Hunter, Courtney, Abbey.

Foto's week 16 januari

Rock's Retreat

De laatste paar dagen zijn we verstoken geweest van krant/nieuws en internet. Vakantie dus. Ik had begin december al een crib aan het strand in Riverton geregeld voor afgelopen weekend. En wat hebben we genoten! Op nog geen 50 meter van ons huisje was de strandopgang naar Hendersons Bay.

Onze surfdudes

Wat doe je zoal op/aan het strand?

• luieren
• naar de zee kijken
• naar de zee luisteren
• surfen (actiefilmpje)
• barbequen
• wandelen

Kijk zelf maar:

Foto's afgelopen weekend Riverton

Aparima River

Afgelopen dinsdag kwam Rebecca, een vriendinnetje van Marit, bij ons spelen. Dat werd hoog tijd want ze was d'r broertjes zat. En andersom. Ik heb de dames amper gezien. Dat is vaak een goed teken. Dat de lakens onder de lippenstift zaten neem ik graag op de koop toe. 's Middags ben ik met de meiden (en Ramon en Mees, die heb ik ook nog) gaan zwemmen. Toen heb ik dit plaatje geschoten. Erg leuk.

Sam is gaan 'spelen' op de farm van George en Andre Burnett. De broertjes van Rebecca. De familie woont hier al 100 jaar (de straat is zelfs naar hen vernoemd) en Andre zit bij 'm in de klas. Aan Andre hebben ze alleen niet zoveel want die heeft hooikoorts (niet handig op een boerderij). Sam heeft (zegt ie) wel geholpen. De lammeren moesten worden gewogen en hij meegeholpen ze bijeen te drijven. Hij zegt dat ie ook op een schaap heeft gereden. Ik denk dat dat net zoiets is als paardje-rijden. Ik had 't graag willen zien. Zijn kleren zaten behoorlijk onder de schapenstront.
Om de kinderen weer in het juiste huis te krijgen stelde Suzie (hun moeder) voor om het diner gezamenlijk bij hen te komen opeten. Op Burnett Road. Dus wij met onze schaal lasagna die kant op. Het was erg leuk om opnieuw zo'n boerderij en het leven van dichtbij mee te maken. Ik wist bijvoorbeeld niet dat een lam in het eerste jaar 2 tanden krijgt, in het jaar erna schaap gaat heten en er 2 tanden bij krijgt en het jaar erop nog 2. I'll bet you didn't know that either!
De piepers die we om 18:30u aten zaten om 17:30u nog in de grond! En wat aten we verder? Een zelf geslacht en bereid schapenpoot.

Achter ons huis stroomt een riviertje. De Aparima-river. Op verschillende plaatsen kun je er met de auto vlakbij komen. En ik met mijn 4-wheel drive helemaal. Dus wij er woensdagmiddag met de bolide heen. Het water is erg schoon en niet eens zo koud dus dressed up in surfkledij en surfboard zijn de kids tig keer de rivier afgedwaald. Ik ben er zelf ook nog een paar keer ingesprongen.
Check this out:



Vandaag zou het de hele dag gaan regenen. En dat was ook zo. Getver. Wat moet je dan? Juist. Naar het zwembad. Op zo'n 60 kilometer (!) hier vandaan heb je in het gehucht Black Mount een zwembad dat bij een school hoort. Op deze school zitten maar liefst 10 kinderen. Ook daar is het nu natuurlijk vakantie maar je kunt er een swim in het plaatselijke zwembad nemen. Je moet alleen even de sleutel halen bij het huis 'up the road'. Wij er dus heen. Ik zat 'm wel te knijpen want de bus is nog niet gemaakt. Maar zonder problemen kwamen we aan in het regenachtige Black Mount. Het water in het zwembad was lekker warm en de kids vermaakten zich opnieuw. Ook Mees vond het geweldig. En ja hoor, we waren er weer eens alleen.

Foto's 4,5 en 6 januari

Midical Cintre

Hier een update van Tania Groet from de Midical Cintre (zoals ze hier zeggen). Flip vindt het geweldig om dit enige malen per dag te herhalen en de kinderen beginnen ook al.
Inmiddels ben ik zo'n 2 maanden aan het werk en het went al aardig. Mijn dagen beginnen om 9 uur en eindigen rond 17.30 uur. Ik zie ieder kwartier een patient (in Nederland om de 10 minuten) en nog steeds loop ik uit. De patienten zijn erg vriendelijk net als het personeel. Vandaag was een drukke dag (na een lang weekend) en dan heb ik nauwelijks pauze. Ben ik niet anders gewend in Nederland, maar hier lopen de nurses de hele tijd achter mijn vodden aan dat ik toch echt moet gaan zitten voor 'a cup of tea'.
De sfeer in het Centrum is erg goed. Er zijn veel (9!) kundige nurses aan wie je van alles kunt vragen. Ook mijn collega artsen zijn gelukkig heel toegankelijk. En we hebben een arts in opleiding die van alles aan me vraagt.
Huisarts zijn in Nieuw Zeeland is op zich niet heel anders dan in Nederland. Maar ik ben hier niet alleen huisarts; ook consultatiebureau arts, ARBO arts, verzekeringsarts, keuringsarts en schoolarts. En dat is wel anders. Het huisartsenwerk valt wel mee, maar bij de andere soorten komt mn veeeeel papierwerk kijken. Dat is niet mijn ding. Ik vul regelmatig de verkeerde velden in of in sla iets over. Ik word er gek van. Gaat overigens wel al beter. En er wordt van je verwacht dat je een glazen bol hebt; er moet altijd worden ingevuld hoe lang een aandoening gaat duren en wanneer iemand weer aan het werk kan. Weet ik veel.
Visites rijden doen we niet, is allemaal te ver. Hetgeen soms betekent dat ik aan het eind van de dag mijn benen inspecteer op trombose. Gelukkig verzint Flip vaak wel 1 of ander boodschapje voor me; in Winton is veel meer te krijgen dan in Otautau.
De diensten zijn bijzonder. Het is van overheidswege verplicht voor een huisarts om 'afterhours service' te bieden. Echter, patienten betalen voor een consult 50 euro en als zij naar de eerste hulp van het ziekenhuis gaan is dit gratis. Ze worden daar niet geweigerd, dus alle weekend en avondsnotneuzen gaan naar de eerste hulp. Ik heb niet 1 patient gezien tijdens mijn (enige) dienst. Het nadeel van geen patienten zien is dat je er ook niet voor betaald wordt. Er is geen geld.

Panne in het kwadraat

Omdat O&N in het weekend viel heeft T 2 dagen compensatie. En was ze niet alleen gisteren vrij maar ook vandaag. Wat een feest!
Afgelopen zondag zijn we in de loop van de middag naar de Pourakino picnic plaats gegaan. Ik ben daar al eerder heengetogen maar was toen door een omgevallen boom gestrand. In de herkansing dus. Gelukkig hadden ze ondertussen een stuk uit de omgevallen boom gezaagd zodat we er langs konden. Ik was erg blij met onze hooggeveerde bus. Want het werd er steeds ruiger en smaller. Maar we zijn er gekomen, waren er uiteraard weer alleen, en hebben een heerlijk stuk gewandeld. T is nog wel door een of ander beest gestoken en heeft nu een flinke plek op d'r onderarm die behoorlijk jeukt. Misschien moet ze even naar de dokter :-)
De weersvoorspellingen voor maandag waren erg gunstig dus we zijn gisteren naar Te Anau gegaan. Dat ligt hier 111 km vandaan. Het is een erg mooie route. Het is alleen wat minder relaxed als je pech met je auto krijgt. Zowel op de heen- als terugweg begon de motor bij de Blackmount berg te koken en moesten we een half uurtje een pauze inlassen en koud water bijvullen. Vandaag toch maar even terug naar Jeff.
Verder is het meer van Te Anau prachtig. Het is heel diep (zo'n 400 meter) en erg koud maar uiteraard hebben we er toch even in gezwommen. En met stenen gegooid. Verder mag een bezoekje aan de glimwormen niet ontbreken. Je kunt daar alleen met een boot naar toe. Diep in de grotten bij een ondergrondse rivier bevinden zich duizenden wormpjes die licht geven. Heel gaaf om te zien!
Vandaag is het opnieuw cloudless. Ik ga gauw in de zon zitten!

Foto's 2 en 3 januari

The Voice of Heemskerk

Zoals gesteld. Het echte kerstgevoel was afgelopen jaar (2010) ver te zoeken. Het Oud- en Nieuw gevoel was meer aanwezig. Dat kwam ten eerste omdat de familie Bruin zo aardig was om ons donderdagavond een schaal oliebollen te brengen en daarnaast zijn we gisteravond toch naar Riverton afgereisd om daar het jaar uit te luiden (en het nieuwe in te klinken). Naast de champagne die we meebrachten hadden we ook appelflappen gemaakt. Een geslaagde poging. De familie Manson had in hun crib ook nog wat andere bekenden uitgenodigd. De juiste ingredienten voor een bijzondere New Year's Eve. Het is daarnaast fijn om te zien dat met name Ramon en Sam zich met de andere jongetjes (van Van Brecht) uitstekend vermaken. Ze hebben de hele avond gerugbyd met onze voetbal. Mees hebben we gewoon op het gras voor de deur geparkeerd. Die is niet wakker geweest.
Om even voor 12 zijn we naar het strand gegaan. Daar speelde een bandje en waren zo'n 100 mensen bijeen schat ik. Om 12 uur precies haakten alle mensen de armen ineen en werd er een soort Souflakie gedanst. Heel gaaf. Aan vuurwerk doen ze niet. Dat vinden ze veel te gevaarlijk. Er was wel een kampvuur maar als ik 3 pijlen heb gezien is het veel. Op zich wel jammer.

Nieuwjaarsdag begon goed. De kinders hebben redelijk uitgeslapen. Behalve Mees (en ik). De lucht was strakblauw dus we hebben lekker buiten koffie gedronken. In Nederland maakte men zich steeds meer op voor het nieuwe jaar. We zijn nog even in de uitzending geweest bij het feest "de Voice of Heemskerk op de IJzerdraatweg". Helaas hadden we geen geluid maar het zag er erg gezellig uit. Volgend jaar zijn we weer van de partij!

Vanmiddag was er in een dorpje hier verderop (Tuatepere) een nieuwjaarsfeest. Behoorlijke folklore. Kleiduiven schieten, houthakken, boomstammen doormidden zagen en dat soort zaken. Ook toen was het nog heerlijk weer dus we hebben erg genoten. Ik heb ook nog meegedaan aan de 400 meter voor senioren. Hoeveelste ik ben geworden zeg ik niet. Ik ben meer een duurloper zeg maar.

Foto's Nieuwjaarsdag 2011

New Year's day

Bij ons is het al zover! 2011 is aangebroken.
Ik ben de tafel al weer aan het dekken voor het ontbijt.
We hebben 2011 op het strand van Riverton ingeluid. Ik heb 3 hele vuurpijlen de lucht in zien gaan, T maar twee en Mees geen enkele maar dat maakt geen biet uit. Al het goede gewenst!