Zere kont

Een van de 101 Must-do's is de Otago Rail Trail. Een oude spoorlijn die gebruikt werd om kolen en goud te vervoeren is niet meer en wordt sinds een aantal jaar gebruikt als fiets-track.

Van begin tot einde is ie 150 km. Voor ons is dat wat teveel van het goede maar een aantal kilometers wilden we er toch wel van afleggen. Gisteren zijn we op het hoogste punt begonnen (Oteruha) en hebben zo'n 28 km richting het Oosten gefietst (tot aan Waipiata). Het was behoorlijk afzien; een straf windje tegen maar we hebben 't volbracht.
Vandaag zijn we opnieuw naar het hoogste punt gebracht en zijn we richting het Westen gefietst. Het was een spectaculaire trip; door tunnels, over oude spoorbruggen en langs ravijnen. Super gaaf!
We hebben de route wel iets ingekort. 18 kilometer per dag is net leuk. Dan houden de kids er plezier in. Morgen nog zo'n stukje en dan hangen we de fietsen aan de wilgen.


In the middle of nowhere

Hier wat meer foto's

Bye Otautau

Vanavond hebben we nog een keer onze favoriete Silverbeet schotel gegeten. Een soort spinazie. Erg groen. Erg gezond. Het zou best eens kunnen dat ik dat ga missen.
Wat ik zeker ga missen zijn de bezoekjes van mij en Mees aan Playcentre en Otautau School.
We zijn vandaag flink uitgezwaaid. Er viel hier en daar een traan.
Op Playcentre waren er allemaal lekkernijen. En op school een shared lunch. De kinderen hebben allemaal Kiwi-gerechtjes gemaakt. Als je mee wilt smikkelen klik dan hier.

Tenslotte zette ook de Principal van school onze 3 kleine eendjes nog even in het zonnetje. Luister maar:



Oh ja; Lars en Wollie hebben een nieuw thuis gevonden. Ik weet zeker dat Jonty, Charlie en Libby goed voor ze zullen zorgen. En er is beloofd dat ze niet naar de 'Works' (slachthuis) hoeven.

Hier staan meer indrukken van de laatste dag in Otautau.

Speight's Summit

Pfff.
Vandaag behoorlijk gaar. Gisteravond opnieuw een Farewell party. Dit keer voor de adults in de locale pub. Uiteindelijk veel te laat in het mandje met veel te veel drank in het lijf. Geef toe, we zijn ook niet meer zo heel veel gewend lately.
Het was in ieder geval erg geslaagd en tegelijkertijd ook weer niet.
Nog één dagje 'afscheid nemen' en dan hitten we op dierendag de road.

Het zit erop

Vandaag was mijn laatste dag op het werk. Best een beetje emotioneel. Van een aantal patienten heb ik cadeautjes gekregen. Vorige week vrijdag heb ik met het personeel al min of meer mijn afscheid gevierd met een borrel en happen.
Voor vandaag had Paul een prachtige appeltaart gebakken (alle dames op het werk jaloers ;-)) Het was een enorm succes.
Ik heb het erg naar mijn zin gehad en veel geleerd dit jaar. Het werk is vergelijkbaar met Nederland, maar toch heel anders. De apparatuur is vreselijk gedateerd. Het gebouw wordt op dit moment verbouwd (is al vanaf begin mei gaande en geeft aardig wat overlast) en ik had gedacht dat ze in het nieuwe gebouw in elk geval de bruine vloerbedekking zouden vervangen voor iets als linoleum. Niets is minder waar. De vloerbedekking is weliswaar grijs en nieuw, maar wederom vloerbedekking (in een huisartsenpraktijk!). 
De gemiddelde leeftijd van het ondersteunend personeel is hoog. Jonge mensen gaan allemaal 'overseas' zoals dat hier heet. Ze vertrekken om ervaring op te doen in Europa of Australie en sommigen komen terug als ze wat meer op leeftijd zijn. Jong personeel is niet te krijgen. 
Maar (misschien wel vanwege de leeftijd) de nurses zijn enorm betrokken en vriendelijk. Ze kennen de patienten van haver tot gort en leven erg met ze mee. En ook voor mij doen ze alles. Ik hoef maar een kick te geven.
Verder blijft het met dokters aanmodderen. Geen enkele dokter het komend jaar blijft langer dan een paar maanden. Ze zijn er aan gewend, maar echt wennen doet het nooit.

I wish them all the best!

met mijn amerikaanse collega Liz

Use of Voice

De eerste Tau Award, een soort Oscar, is binnen. Sam heeft 'm gekregen voor het gebruik van zijn stem in de rol als 'Postie 3'. Het is een erg leuk filmpje geworden. Zodra ik hem heb zal ik 'm toevoegen.
Het was sowieso een geweldige dag; opnieuw prachtig weer, de board of Trusts van school kwamen per old car aan, de Mystery Guest was 'Pink'  en uiteraard ontbrak de rode loper niet. Alles was met touwen afgezet en de oudste jongens fungeerden als body gards. Super.
Foto's zeggen meer dan 1000 woorden. Ze staan hier 

De 1e award is binnen!

Hier neemt Sam z'n award in ontvangst (Ik ben net een beetje te laat, had 't ook niet verwacht. Vandaar).

Red Carpet Event

Morgen is het zover. Dan ligt de rode loper uit en worden en de kinderen en hun ouders op school in hun allermooiste kleren verwacht om de eindproducties te komen bewonderen van het 'Dramarama' project'. Ook worden de Tau Awards uitgereikt.

Kun je er onverhoopt niet bij zijn of heb je geen uitnodiging mogen ontvangen, hier staat een van de trailers (van Room 3). De overige staan op YouTube.

That's one small step for a man

Het heeft even geduurd. Bijna 17 maanden om precies te zijn. Geen van onze andere 3 navolgelingen waren snel en ook Mees heeft alle tijd genomen. Afgelopen zondagavond was het toch echt zover: